Alvyn Singer

Blogovision 2010: # 01 Tame Impala - Innerspeaker

Αν δηλώνεις ότι αγαπημένη σου ταινία είναι το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και το καλύτερο βιβλίο που διάβασαν ποτέ ο «Οδυσσέας», σαφώς και πέφτεις μέσα. Ουδείς θα σε αντικρούσει. Ελάχιστοι όμως θα εμπιστευτούν το ένστικτο σου. Η ασύνειδη ανάγκη του να γίνεις αρεστός -έστω και μέσω της ανατροπής ή της διαφορετικότητας- είναι ταυτισμένη με την απόπειρα της κριτικής τέχνης. Οποιασδήποτε μορφής. Επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά –αν και ο διαχωρισμός φαντάζει πλέον φαιδρός (αρκεί να ρίξεις μια ματιά σε πολλά από τα κείμενα των μουσικών μπλόγκερς αυτό το 20ήμερο). Γι’αυτό και η προαιώνια σύγκρουση του «καλύτερου» με το «αγαπημένο» συνιστά την αναπόφευκτη μοίρα όσων μπαίνουν σε αυτό το τριπάκι. Με το μικρό αυτό λογύδριο αποτάσσομαι την ενοχή να επιλέγω στο Νο1 αυτής της λίστας ένα άλμπουμ που προφανέστατα δε συμπίπτει με το καλύτερο. Δεν είναι καν πρωτότυπο, νεωτερικό. Δεν ανατρέπει τίποτα απ’όσα ξέραμε και πιθανότατα δεν θα το θυμάται κανείς μετά από 2-3 χρόνια. Έλα όμως που είναι ότι άκουσα περισσότερο –ποσοτικά- κι εκτίμησα περισσότερο –ποιοτικά- φέτος.

Βlogovision 2010: # 02. The National - High Violet

Έχουμε βουτήξει τόσο βαθιά μέσα στις επιφάσεις, τα περίπου, τα συλλογικά και ατομικά ψέματα, που η ειλικρίνεια μας φαίνεται τόσο αξιοθαύμαστη. Αυτός ο δίσκος, μέσα στο Fake Empire που καταρρέει δίπλα μας (πιθανόν και πάνω μας), αποδεικνύεται ότι πιο ειλικρινές και ατόφιο άκουσα φέτος. Εξ’ου και τόσο ακαριαία συναρπαστικό.

Βlogovision 2010: # 03. Wolf Parade – Expo 86
Στον Καναδά, μέχρι πριν λίγα χρόνια είχες τρεις επιλογές: να πας για ψάρεμα, να παίξεις χόκεϊ επί πάγου ή να αυτοκτονήσεις. Ίσως και τα τρία μαζί. Τα τελευταία χρόνια άρχισαν να τους ρίχνουν κάτι στο νερό γιατί στη λίστα των πιθανών ασχολιών προστέθηκε και το «να γράφω μεγάλα ροκ κομμάτια». (Όχι μεγάλα σε διάρκεια. Σε σπουδαιότητα. ΟΚ, και μερικά μεγάλα σε διάρκεια) Οι Wolf Parade επέλεξαν το ύστατο και μάλλον το παράκαναν. Το Expo 86 σε ζεσταίνει με τις ισοθερμικές μελωδίες του, σε τυλίγει με τις κυκλωτικές κιθάρες του, σε σκουντάει με τα σκαμπρόζικα μπάσα του. Εντάξει, σε διασκεδάζει και λίγο με τα επιτηδευμένα φωνητικά του.

(Σε ευχαριστώ Μπλογκοβίζιον: ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα συντάξω πρόταση με τη λέξη «σκαμπρόζικα»).

Ανακεφαλαιώνοντας:
# 20. Woven Hand - The Threshingfloor
# 19. Pulled Apart By Horses -  Pulled Apart By Horses
# 18. White Hinterland - Kairos
# 17. Beach Fossils - Beach Fossils
# 16. Street Dogs - Street Dogs
# 15. Beach House - Teen Dream
# 14. Las Robertas - Cry Out Loud
# 13. Future Islands - In Evening Air
# 12. Avi Buffalo - Avi Buffalo
# 11. The Ex - Catch My Shoe
# 10. Islet – Wimmy
# 09. Owen Pallett - Heartland
# 08. Breathe Owl Breathe - Magic Central
# 07. Sufjan Stevens - The Age of Adz
# 06. Brad Mehldau - Highway Rider
# 05. The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt
# 04. Arcade Fire - The Suburbs
# 03. Wolf Parade – Expo 86

Βlogovision 2010: # 05. The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt
Ένας Σουηδός κυκλοφορεί φολκ άλμπουμ το 2010. Ακούγεται τόσο ανώφελο –ίσως και χιουμοριστικό- που γίνεται ενδιαφέρον. Ο απατεωνίσκος* Κρίστιαν Μάτσον σκαρώνει ατμόσφαιρα, συναίσθημα και εκατομμύρια αντιθέσεις με τα πιο απλά υλικά που θα μπορούσες να φανταστείς. Γιατί δεν το κάνουν κι άλλοι; Έλα μου ντε.

*έχω δει και ψηλότερους

Blogovision 2010: # 07. Sufjan Stevens – The Age of Adz

Τις Κυριακές τα μεσημέρια πηγαίναμε στο σπίτι του θείου στον Πειραιά και τρώγαμε μοσχάρι στο φούρνο με κριθαράκι. Και σπανακόπιτα. Μετά έπαιρνα την κόκα-κόλα μου και καθόμουν στο δωμάτιο με τα μεγάλα ξαδέρφια. Άκουγαν το σταθμό της Αμερικάνικης βάσης, άκουγα κι εγώ. Κι όσο περνούσαν οι Κυριακές δε με ένοιαζε ούτε το κριθαράκι, ούτε η σπανακόπιτα. Ντάξει, λίγο η κόκα-κόλα. Και το ραδιόφωνο. Γράψε μου μια κασέτα. Μου ‘γραφε. Γεμίζανε τα απογεύματα μέχρι την άλλη Κυριακή και στο παιδικό μυαλό μου συνωστίζονταν μπλουζ και κάντρι και ροκαρόλες κι απ’όλα. Μετά έφυγε η βάση. Νομίζω γιατί ήταν του θανάτου. Έκλεισε ο σταθμός. Μείναν οι κασέτες, που τις μάσαγε ένα διπλό JVC. Μετά πάλι σπανακόπιτα. Πολλά θυμάμαι, λίγα θα μου μείνουν αξέχαστα. Ένα απ’ όλα: το όνομα Van Dyke Parks. Το μυαλό από τότε υπερφορτωνόταν κι ο δικός σου έμενε να σκονίζεται. Μέχρι πριν 2-3 μήνες. Τότε που κατέβασα το νέο άλμπουμ του Sufjan Stevens και ο VDP αποκαλύφθηκε αναλλοίωτος μπροστά μου. Δεν μου τον θύμιζε ηχητικά. Είχε τη γεύση σπανακόπιτας, γιατί η νοσταλγία είναι μια ανθρώπινη παρέκκλιση που πληρώνεται. Ενίοτε ακριβά. Πέρσι πέθανε κι ο θείος.

Blogovision 2010: # 08. Breathe Owl Breathe - Magic Central

Έχω στην τσέπη τουλάχιστον 7-8 κλισέ για να περιγράψω αυτό το άλμπουμ. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω ούτε ένα. Πολύ απλά γιατί το Magic Central των αλλόκοτων Breathe Owl Breathe λειτούργησε τους τελευταίους μήνες ως το πιο φυσικό αγχολυτικό (μου) και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να το προτείνω και σε άλλους.

Κυκλοφόρησε από τη συμπαθέστατη Home Tapes (http://hometapes.tumblr.com)